3 Temmuz 2018 Salı

Doğum hikayem

O kadar uzun uzak kalıyorum ki buralardan lafın neresinden tutulur da konuya girilir kestiremiyorum.  Önceki yazılarımdan malumunuz dünyaya bir can gelmesine vesile oldum. Hayatımın tatlı aşkı güzel paşam Nisan 1’de bismillah dedi dünyadaki serüvenine. Hep İyilikler, güzellikler, hayırlar, sağlık, afiyet ve mutluluk görsün ümmeti Muhammed(sav)’in yavrularıyla beraber. İki cihanda aziz ve bahtiyar olsun. Amin

Elhamdulillah çok kişiye nazaran çok rahat bir hamilelik geçirdim.Yata yata bitirdim sekiz küsür ayımı. Yatmak dedimse... Yalnız olmamdan mütevellit her işimi kendim gördüğüm zamanlarımdan arda kalanlarda yatmak. Ki epey iri bir hamileydim. Görenler ikiz zannediyorlardı.  Hal böyle olunca o koca göbekle hareket kısıtlı ve zor olduğu için boş bulduğum vakitte yatmaktan başka çarem yoktu zaten. Öyle olsa da çok şükür hamilelik sürecim keyifli geçti. Ablam Bosna’da ve annemi doğumuma beklerken bir gün bir haber aldım. Düşmüş. O derece sakatlanmış ki yürüyemiyormu. Bu haberi almamın üstünden bir on gün ya geçti ya geçmedi annem doğumuma geldi. Apartmanın merdivenlerini sürünerek çıktı. O gün sonrasında yaşayacaklarımızı hissettim sanki..  endişesi aldı beni ve yarabbim yardım et dedim.

Hakikaten de hamileliğimin  en ağır son günlerini, doğumumu ve lohusalığımı Allah’tan başka yardımcısız o hengame içinde geçirdim. Annem hasta bir yere kıpırdayamıyor walker ile tuvaletine gidip abdest alabiliyor diye şükrediyoruz. Ablam Bosna’da kızın eli erip gücü yetmiyor zaten kendi çoluk çocuğuyla işi başından aşkın. Kimse yoktu anlaşılan. Bir tek küçük teyzem bir haftalığına geldi. . Hasılı üç ay geçti ama nasıl geçti...

Geçtiğimiz sene rahimden bir miyom  alma operasyonu geçirmiştim. Karnımda sezaryen dikişi gibi dikiş vardı zaten. Vaziyet bu olunca doktorum karnın çok büyüdü dikişlerin yırtılacak doğum tarihini öne alacağız dedi bana.. Derken Nisan 1için hazırlanıp düştük hastene yollarına.

Öncelikle bu postu okuyacak olan hamile vatandaşlar:) Şakın ola ki kimsenin serüveni sizi korkutmasın. Çünkü herkesin doğum hikayesi başka ve nevi şahsına münhasır. Sizinki bambaşka olacak. O yünden asla kafada kıyas yapıp korkmaya kalkmayın. Kolay olur biiznillah.

Ne diyordum hasteneye vardık yatışımız yapıldı. Doktorumla görüştüm ve bana spinal anestezi iste dedi. Her zaman genel mi, spinal mi ikilemdeydim çünkü genel anestezi istiyordu bir yanım. Ameliyathanedeki süreç travmatik olursa diye korkuyordum. Bir yanım da bebeğimi doğar doğmaz kucaklayıp görmek merakımı bi an evvel gidermek ve yavruma kavuşmak istiyordu, kararsızdım. Bazen o kadar mütereddit oluyorum ki aklı selim ve ne yaptığını bilen birinin benim adıma karar vermesine ve yapılacak şeyi söylemesine ihtiyaç duyuyorum.

Anestezi uzmanı yanıma gelince doktorumun dediğini tutup vardır bir hayır diyerek spinal istedim. Çünkü hem o noktaya kadar dua ederek gelmiştim hem de evelallah doktorumun tecrübesine itimat ediyordum. Derken ameliyata hazırladılar beni. Başıma örtümü örtüp ameliyat önlüğümü de üzerime giyip tuttum ameliyathanenin yolunu. Aklınızda olsun tesettürlü iseniz dal baş kabak gitmek zorunda değilsiniz ameliyathaneye ya da doğumhaneye. Zaten sedye/yatak sizi oraya ne ile götürüyorlarsa üzerinizi örtüyorlar. Ben örtümü çeneme kadar çektim. Başım da kapalı mis. Ameliyathaneye kadar kimseye görünmedim inşaallah. Hemşirelere münasip lisan ile rica edip kapı önünde örtümü yakınıma veririm deyince kırmıyorlar . Beni hastane odasındaki yatakla götürdüler ameliyathaneye. Hatta hasta bakıcım örtünü orada yastığının altına koy, çıkışta da takarsın  dedi. Spinal olacağım ya bilincim yerinde olacak. İşte mutlu mesut girdim ameliyata. Aslında şimdi düşününce evet biraz korku değil de ürkmüşüm ama pek de heyecanlanmamışım. Allah sekinet vermiş demek.

Kırkbeş dakika ameliyatım sürdü. İlk otuz dakikadan sonra bir ağlama sesi duydum. Zaten o an koptu bende olay. Sağ omuzuma misler gibi kokan dünyanın en güzel şeyini koyuverdiler. Aman Allah’ım ağlamaya başladım. Tadımlık ilk tanışma faslından sonra hemen giydireceğiz diye götürdüler. Eşsiz bir duygu tarifsiz bir an. Tadı damağımda kaldı.  Son on beş dakikada kesiğim dikildi. Bi an evvel çıksam da odada bebeğime kavuşsam ümidi ile geçirdim o süreyi...

Bu esnada ben bir çeşit nefes darlığı yaşamaya başladım. Karada balık gibiyim. Nefes alıyorum ama alamıyorum. Ciğerlerime gitmiyor o nefes boğuluyorum. Kilolusun biraz çokça vuracağız anesteziyi demişlerdi kürek kemiklerimin yakınlarına kadar vurdular iğneyi. Ellerime kadar uyuştum. Diyorum ki Allah’ım ciğerlerim de mi uyuştu nedir:D Tabi öyle olsa solunum nasıl olacak ama o anki panikle bunu düşünecek kafa nerede bende. Zaten harikalar diyarına gitmeye başladım. Bir ara arenadaki Maximus gibi rüya alemine dalıp öyle döndüm ameliyathaneye. Dedim gidiciyim zaar.. Doktora ben nefes alamıyorum boğulucam diye söyledim. O hiç panik yapmaz beni de sakinleştirir canım benim.


Tamam korkma hemen oksijen verin dedi. Bağladılar biraz daha rahatladım ama nasıl diyeyim sızıntı gidiyordu hava ciğerlerime şimdi bi lokma daha arttı. Hiç değilse ölmüyorum. Ama o zaman da midem bulanmaya başladı mı... Ani oksijene maruz kalmaktan mıdır nedir temiz hava başka bi kafa yaptı bu sefer. Kafama nasıl şiddetli bi ağrı saplandı. Doktora bu sefer de dedim benim midem bulanıyor. Hemen kafamı sağ yanıma çevirip  kenarına gazlı bez koyarak tedbir aldılar. Kusmadım şükür. O on beş dakika da böyle geçti ama bitmek bilmedi. İlk yarım saatte bebeği çıkaracaklar da yavruma kavuşacağım sevinci ile sabrettim de bebeği omuzuma koyup gördükten sonraki kesiğimin  dikildiği on beş dakikayı geçiremedim.

Devamı sonra inşaallah

4 yorum:

  1. Çok geçmiş olsun balım. Kuzu için de bütün dualarına Aminn. Ben spiral den biraz çekiniyorum. Zaten normal istiyorum da, olmazsa genel diyorum. Bakalım gidişat ne gösterecek.
    Bu arada hikaye çok helecanlı yerde bitti, devamını bekliyoruz :)

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Korkma balım. Aslandan Aslan kim var diye sormuşlar, anneler demiş. En güzeli normal Doğum. Tabi bir komplikasyon olmadığı müddetçe. Eğer bizim özel durum olmasaydı hiç istemezdim sezaryen ama zaten geçen sene rahim aneliyatından sonra doktor ömür boyu normal Doğum yapamayacaksın demişti bana. Hasılı doktorlar biliyor balım. İş bilenin kılıç kuşananın. Acizane sen anne olarak isteğini doktorunla paylaş, onun yönlendirmesine de teslim ol. Ha ama ben doktoruma biiznillah çok itimat etmiştim. O çok mühim. Doğumda doktora güvenmek olayı anne için abartmıyorum yarı yarıya azaltıyor. Tabi güvenimiz evvel Rabbimize çok dua sonra tevekkül. Sen anladın hangi anlamsa güven dediğimi.

      Spinal anestezi ile ilgili yazacağım bak sonra. Ondan da hiç korkma. İyileşme süreci çok hızlı oluyor.

      Sil
  2. Acizane tavsiyem olacaktı yarım yazmışım.:)

    YanıtlayınSil

Senin fikrini de alalım?